Kαι ήσουν εκεί. Στην πόρτα του ονείρου μου και με κοιτούσες. Δεν με κοιτούσες ρομαντικά. Με κοιτούσες με μια ματιά βρώμικου πάθους και αυτοπεποίθησης. Δεν μπορώ αυτές τις ματιές. Υποκύπτω. Με τράβηξες από το χέρι χωρίς να μου πεις λέξη. Κάπου με πήγαινες, δεν ξέρω πού ούτε τόλμησα να ρωτήσω. Εγώ το αντιδραστικό πλάσμα που πάντα θέλει να ξέρει τι γίνεται, τι παίζει, να έχει τον έλεγχο και να μην της λένε τι να κάνει. Εγώ λοιπόν, δεν μίλησα, δεν άρθρωσα λέξη. Ήσουνα για μένα ένα απωθημένο, τόσο απωθημένο στο ασυνείδητο, που ούτε καν ήξερα πόσο μου άρεσες. Είχε ωραία μέρα. Και εκεί μπροστά σε όλους με ξάπλωσες στον καναπέ. Το μέσα μου, ήθελε απεγνωσμένα να προβάλλει αντίσταση γιατί δεν ήταν σωστό. Δεν παίζω εγώ εις βάρος των άλλων ποτέ. Θα πληγώναμε ανθρώπους. αλλά αντί να πω αυτήν την έκθεση που είχα στο μυαλό μ, έσκασα ένα ανυπόμονο χαμόγελο...

Φοβερό πράμα να κυκλοφορείς στο σπίτι και παντού κατά τη διάρκεια της ημέρας και το μυαλό σου να μη ξεκολλάει από τα περίεργα σενάρια, που υφαίνει το ασυνείδητο στα όνειρά μας χωρίς να μας ρωτήσει. Τι φασιστικό Θεέ μου.Αλλά είναι ίσως ο μόνος φασισμός που κατά βάθος αγαπάμε. Αγαπάμε? Όχι. Ζούμε για να τον ζούμε. Λατρεύουμε να τον ζούμε αλλά μας καταστρέφει εννοίοτε. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου, μόνοι. Παίρνεις εκείνο το χαμόγελο, το σαδιστικό και ένοχο μαζί, γιατί ξέρεις ότι αυτό που έζησες ασυνείδητα έστω για 10 λεπτά, είναι δικό σου. Ολόδικό σου και κανένας δεν θα στο πάρει, δεν θα το μάθει και δεν θα το λογοκρίνει ποτέ, όσο άσχημο, πρόστυχο, υπέροχο, ευφάνταστο υπήρξε.

-Λ. κατακλύζομαι από τα συναισθήματα μου. Κατακλύζομαι από θλίψη και ευτυχία για ανούσια πράγματα. Θέλω να σταματήσω να αισθάνομαι και να ερωτεύομαι κάθε μέρα. Υποφέρω. Δεν ερωτεύομαι ανθρώπους πάντα. Έναν λαμπερό ήλιο, μια αφιλόξενη θάλασσα, τον δροσερό ανοιξιάτικο αέρα, τη μυρωδιά του γρασιδιού μετά τη βροχή, το να γυρνάς σπίτι με το αστικό και να δύει ο ήλιος. Δεν μου αρέσουν απλά Λ., τα ερωτεύομαι όλα αυτά. Δεν κρατιέμαι. Είναι το κτηνώδες και εγωστικό μα συνάμα συναίσθημα αυτοθυσίας και απαξίωσης του εαυτού. Γιατί αυτό είναι έρωτας. Τον άλλον τον θες αποκλειστικά για σένα μόνο, εδώ και τώρα. Αλλά ταυτόχρονα νιώθεις τόσο μικρός και μάταιος απέναντι του, απέναντι στη ματιά του. Και εκεί λοιπόν που σε αναζωογονεί και νομίζεις ότι βρήκες το μυστικό για την αθανασία, εκεί είναι που σου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο. Έτσι νιώθω και εγώ Λ., αναγεννάμαι στιγμιαία και δολοφονούμαι στιγνά και ανελέητα από τις ίδιες μου τις σκέψεις, μέσα στο ίδιο λεπτό .Έτσι και με τα όνειρά μου...ξανά και ξανά.you keep coming back for more.

I'll see you in my dreams..There we'll be safe tonight, from the lonely days of memory..
I'll see you in my dreams. oh
Time, time will never be a friend of mine again
It tries to make your memory fade, but i won't let it end
Let the sun go down, so I can drift away
Let me close my eyes and live another day
You keep comin', you keep comin' back..you keep comin' back for more...