Until the last moment...

Χμ, όχι δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι. Στο μυαλό μου τα είχα πολύ διαφορετικά και πολύ απόλυτα βαλμένα. Δεν χρειάζεται ο άλλος να πάρει το πρόβλημα σου επάνω του και να το βάλει μέσα του και να μπει στην ίδια θέση και και και...όχι όχι. Άργησα τόσο μα τόσο πολύ να το καταλάβω. Αλλά τι ειρωνία, είμαι μόλις 20 και έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Απλά επειδή το έκανα εγώ στους άλλους, σαν να ερχόμουν δηλαδή με ένα γερανό και τους απάλλασσα από το συναισθηματικό βάρος και ψυχικό πόνο που ένιωθαν, προσπαθώντας και τελικά καταφέρνωντας να μπω στη θέση τους. mixed blessing που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Από τη μια είναι θείο δώρο να καταλαβαίνεις τους άλλους όπως αυτοί θέλουν αλλά από την άλλη, δεν είσαι το τρίτο μάτι και αυτί, που θα δει εξωτερικά και πιο ψύχραιμα το πρόβλημα. Και στην τελική κατέληξα να έχω τα δικά μου συν των άλλων.Αβάσταχτο βάρος. Αποκτάς σχεσοφοβία. Νομίζεις ότι κάθε σου σχέση θα είναι ένας ακόμα άνθρωπος που θα ξεφορτώνει μέσα σου. Το αποτέλεσμα? Απομόνωση και αδυναμία να συνάψεις σφιχτές και αληθινές σχέσεις. Φιλαράκι δεν τα ρίχνω μόνο στους άλλους όμως, ούτε μόνο σε μένα όπως συνήθιζα να κάνω πάντα μα πάντα όμως. Αυτοτιμωρία και αυτοκαταπίεση, χωρίς λόγο, χωρίς αιτία και φυσικά χωρίς αποτέλεσμα. Ναι, φιλαράκι. Φιλαράκι με αποκαλώ πλέον. Είμαστε φιλαράκια με την D.D. Έσπασε. Μου ζήτησε συγνώμη. Η αλλαγή έγινε πριν από μια βδομάδα στον γιατρό. Εκεί που το άγχος μου είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, εκεί που σκέφτεσαι ότι θα πεθάνεις από την ταχυπαλμία και τη θλίψη, εκεί που θες να ανοίξεις το παράθυρο και να πέσεις, εκεί που θες να μπίξεις ένα μαχαίρι σ' αυτήν την καρδιά για να μη νιώθει θλίψη πια, εκεί είναι που λύγισε πια. Είδε τι περνώ και τι μου έκανε τόσο καιρό. Μου ζήτησε συγνώμη με πραγματική μεταμέλεια. Δεν μετανόησε απλά. Μεταμέλησε. Κατάλαβε το λάθος της, μου υποσχέθηκε ότι δεν θα ξαναγίνει. Είμαστε φιλαράκια πλέον. Προσπαθώ να είμαστε. Γιατί ξέρεις κάτι? Στο τέλος της ημέρας, είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Κανένας άλλος. Πρέπει να είστε καλά μαζί .Είναι ζωτικό. Καλύτερο σύμμαχο δεν θα βρεις ποτέ και πουθενά. Μέχρι την τελευταία στιγμή... θα είστε μόνο οι δυο σας.Αν δεν τα βρεις μ' αυτόν δεν θα τα βρεις με κανένα. Ο εαυτός μας χρειάζεται φροντίδα, χρειάζεται έπαινο και μια αγκαλιά. Τίποτα πολύ, τίποτα σπέσιαλ. Απλά πράγματα. Δεν θέλει φιλοσόφια και μεγαλομανίες. Έτσι είναι κ οι άλλοι. Μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, είναι τόσο ανεκτίμητο πολλές φορές που ισοδυναμεί με μια καλή συνεδρία στην ψυχοθεραπεία. Η ζωή είναι σαν μια μελωδία. Κανείς δεν είπε ότι θα είναι απλή και εύκολη. Για να παίξεις όμως τα νυχτερινά του Σοπέν, πρέπει τα δάχτυλα σου να έχουνε εξασκηθεί να ελίσσονται γρήγορα στις κλίμακες, μείζονες και ελάσσονες. Έτσι λοιπόν, για να είσαι καλά με τους άλλους, πρέπει να είσαι καλά με εσένα και στα άσχημα και στα κάλα, στα μείζονα και στα ελάσσονα. Ο καθένας συνθέτει τη δική του μελωδία για τη ζωή, να μη φοβάσαι αν θα έχει ελάσσονες κλίμακες μέσα. Κάνουν το κομμάτι μαγευτικό.

Σ'ευχαριστώ Λ.

"Η Μουσική είναι ένα ηθικό δίκαιο. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στο νου, πτήση στη φαντασία, και γοητεία και ευθυμία στη ζωή και τα πάντα"~Πλάτων